Ο τίτλος παίζει με μια ασάφεια, ή μάλλον κρύβει έναν κρυμμένο υπόδειξη. Στα ελληνικά, η εντολή «φάε» ηχεί σαν μια διαταγή να ταΐσει κανείς τον εαυτό του, αλλά και σαν τα απαλά λόγια που προσφέρεις σε κάποιον που αγαπάς για να φροντίσει τον εαυτό του. Ο Ευθύμιος Μοσχόπουλος αντλεί από τις παιδικές του μνήμες που συνδέονται με το φαγητό: συγκέντρωση αλατιού από τους βράχους, μάζεμα ελιών, παρασκευή πελτέ ντομάτας, φύτευση, πλέξιμο κρεμμυδιών, καθημερινές διαδρομές για να ταΐσει και να ποτίσει τα πρόβατα. Σαν να στήνει ένα γιορτινό τραπέζι, κτίζει ένα ποιητικό ιερό όπου συναντώνται η γλύκα και η σκληρότητα της ύπαιθρης ζωής — η μοναξιά, ο αγώνας να αποδεχθεί την queer ταυτότητά του ανάμεσα στο λαό του ως έφηβος, η ανάγκη να εκφραστεί και η αφύπνιση του πόθου.
Στο βωμό του χορού, το σώμα του ερμηνευτή δίνει τον εαυτό του και διηγείται την ιστορία του με μεγάλη τρυφερότητα. Χαρισματικός, γίνεται κατ' εναλλαγή ζώο, φυτό, πέτρα, πρωτόγονο ή φανταστικό πλάσμα — ένας σάτυρος χαμένος στα όνειρά του. Συνδυάζοντας ένα κατοικημένο σόλο με τις χειρονομίες ενός καλλιτέχνη, αυτό το δείπνο της μνήμης αποδεικνύεται αισθησιακό και στοχαστικό, ποιητικό και βαθιά συγκινητικό.