Başlık bir belirsizliği oyuna getiriyor, ya da daha doğrusu bir ipucu gizliyor. Yunancada "ye" (fáe) emri, kendini beslemesi için bir emir gibi çınlıyor, ancak aynı zamanda sevdikleri kişinin kendine bakması için sunulan nazik sözler gibi de. Efthimios Moschopoulos, yiyecekle bağlantılı çocukluk anılarından yararlanıyor: kayalardan tuz toplama, zeytin toplama, domates salçası yapma, dikim yapma, soğanları örgüleme, koyunları beslemek ve sulamak için her gün aynı yolları yürüme. Şölenik bir masa kurmak gibi, kırsal yaşamın tatlılığı ve acılığının karışıp mingled olduğu, yalnızlığın, gençliğinde kendi halkının arasında queer kimliğini sahiplenmek için verilen mücadelenin, kendini ifade etme ihtiyacının ve arzunun uyanışının yer aldığı, rustik bir itiraf alanı inşa ediyor.
Dansın sunağında, oyuncunun bedeni kendini veriyor ve hikayesini büyük bir hassasiyetle anlatıyor. Karizmatik, sırasıyla hayvan, bitki, taş, ilkel veya fantastik bir yaratık — düşlerine dalmış bir satyr oluyor. İçinde yaşanmış bir solo'yu bir görsel sanatçının hareketleriyle harmanlamak, bu hafıza şöleni duygusal ve düşünceli, şiirsel ve derinden etkileyici olduğunu kanıtlıyor.