Διευθυντής του Théâtre Garonne στη Toulouse, ο Aurélien Bory κατέχει μια δική του θέση στη γαλλική σκηνή χορού, με ένα σκηνογραφικό στυλ αναγνωρίσιμο ανάμεσα σε όλα τα άλλα — κληρονομιά, χωρίς αμφιβολία, μιας προηγούμενης ζωής αφιερωμένης στην αρχιτεκτονική ακουστική. Κάθε μια από τις δημιουργίες του εξερευνά και θέτει σε παιχνίδι το χώρο της σκηνής· τον περασμένο Ιανουάριο, εκκίνησε στη Toulouse το πρώτο γαλλικό φεστιβάλ ολοκληρωτικά αφιερωμένο στη σκηνογραφία. Το τελευταίο έργο του, δημιουργημένο για το Festival Montpellier Danse, προέκυψε από τη συνάντησή του με τον παγκοσμίως διάσημο κιθαρίστα Thibaut Garcia. Ένας σοφός γνώστης του John Dowland (16ος-17ος αιώνας), ο Garcia τον κατεύθυνε προς το Seaven teares, ένα έργο για λαούτο και φωνή που ήδη είχε εκτελέσει με τον countertenor Philippe Jaroussky.
Στη σκηνή, ο μουσικός μοιράζεται το χώρο με την χορεύτρια Aure Wachter — μια εκτελέστρια με τον Rachid Ouramdane και τον Jann Gallois, και τραγουδίστρια με τους Les Cris de Paris. Το ντουέτο τους παίρνει τη μορφή μιας pavane, εκείνης του «περπατήματος για δυο», και στοιχηματίζει ότι «η μουσική είναι χορός, ο χορός είναι μουσική»: ένα παιχνίδι «σωμάτων-οργάνων» στο οποίο ο ένας τραγουδά ενώ ο άλλος χορεύει, σε φόντο μελαγχολίας. Ένα ερώτημα παραμένει: πώς δίνεις σχήμα στα δάκρυα σε μια σκηνή; Ο Aurélien Bory απαντά με ένα έργο στο οποίο «υγρά στοιχεία» θα ρέουν, αλλά που θα είναι πάνω απ' όλα η ενσάρκωση εκείνης της θλιβερής μουσικής που μας κάνει καλό — η μελαγχολία που νοείται ως ανοιχτότητα στο όνειρο.