Directeur van het Théâtre Garonne in Toulouse, Aurélien Bory neemt een unieke plaats in op de Franse dansscène, met een scenografische stijl die onmiskenbaar herkenbaar is — een erfenis, zonder twijfel, van een eerder leven gewijd aan akoestische architectuur. Elk van zijn creaties verkent en brengt de ruimte van het podium in spel; afgelopen januari lanceerde hij in Toulouse het eerste Franse festival volledig gewijd aan scenografie. Zijn laatste werk, gemaakt voor het Festival Montpellier Danse, ontstond uit zijn ontmoeting met wereldvermaarde gitarist Thibaut Garcia. Als kenner van John Dowland (16e-17e eeuwen), stuurde Garcia hem naar Seaven teares, een werk voor luit en stem dat hij al had uitgevoerd met countertenor Philippe Jaroussky.
Op het podium deelt de musicus de ruimte met danseres Aure Wachter — een performer met Rachid Ouramdane en Jann Gallois, en een zangeres bij Les Cris de Paris. Hun duo heeft de vorm van een pavane, die "wandeling voor twee," en stelt dat "muziek is dans, dans is muziek": een spel van "lichaam-instrumenten" waarin de een zingt terwijl de ander danst, tegen de achtergrond van melancholie. Een vraag blijft: hoe geef je vorm aan tranen op een podium? Aurélien Bory antwoordt met een werk waarin "vloeibare elementen" zullen stromen, maar dat vooral de belichaming zal zijn van die droevige muziek die ons goed doet — melancholie begrepen als een openheid voor mijmering.