Τι συμβαίνει πραγματικά όταν βλέπουμε; Αυτή η ερώτηση βρίσκεται στην καρδιά αυτού του νέου έργου των Éric Minh Cuong Castaing, Aloun Marchal και Marine Relinger. Στη σκηνή, τέσσερις καλλιτέχνες με οπτική αναπηρία ενώνουν το χορό και τη ντοκιμαντέρ αφήγηση, συνδυάζοντας τις δικές τους ιστορίες ζωής με πολύ προσωπικούς τρόπους κατοίκησης των σωμάτων τους. Η ακοή, η αφή — όλα όσα συνήθως σπρώχνουμε στο περιθώριο — γίνεται το σημείο εκκίνησης για την κίνηση εδώ. Ηθοποιοί με όραση και χωρίς όραση καθοδηγούν ο ένας τον άλλο, σε ένα έργο βυθισμένο στη λάμψη αλλά με ευρείες τμήματα σκιάς επίσης — αυτό που ο χορογράφος συνοψίζει ως την ιδέα της «κοινής χειρονομίας, πιο προσεκτικής στους άλλους».
Το έργο συνεχίζει ένα σώμα εργασίας που έχει δομηθεί κατά τη διάρκεια πολλών ετών, σε επαφή με οργανισμούς τεχνών και άλλων κόσμους, με επαγγελματίες και ερασιτέχνες. Δύο κατευθύνσεις διαμόρφωσαν την έρευνα. Από τη μια πλευρά, ο χορός επαφής, ήδη κεντρικός στις προηγούμενες δημιουργίες τους: η επιθυμία να συναντηθούν και να ανακαλύψουν ο ένας τον άλλον μέσω της αφής πολύ διαφορετικά σώματα, ικανά ή με αναπηρία. Από την άλλη, το butoh, ο ιαπωνικός χορός που χτίστηκε εξ ολοκλήρου σε νοερή εικονογραφία: τι γίνεται με αυτό, ακριβώς, στα χέρια εκείνων που υποθέτουμε ότι δεν μπορούν να δουν; Το Vision υπόσχεται να είναι ένα σόου στραμμένο γερά προς το φως.