Wat gebeurt er eigenlijk wanneer we zien? Die vraag staat centraal in dit nieuwe project van Éric Minh Cuong Castaing, Aloun Marchal en Marine Relinger. Op het podium brengen vier visueel beperkte artiesten dans en documentair verhalen vertellen samen, waarbij zij hun eigen levensverhalen mengen met zeer persoonlijke manieren om hun lichaam in te nemen. Horen, aanraken — alles wat we normaal gesproken naar de achtergrond duwen — wordt hier het startpunt voor beweging. Ziende en niet-ziende performers leiden elkaar, in een stuk dat baadt in helderheid maar ook grote schaduwrijke passages kent — wat de choreograaf samenvat als het idee van "een gedeeld gebaar, meer afgestemd op anderen."
Het stuk zet voort aan een oeuvre dat over meerdere jaren is opgebouwd, in contact met kunstorganisaties en andere werelden, met professionals en amateurs. Twee richtingen hebben het onderzoek bepaald. Enerzijds contactdans, die al centraal stond in eerdere creaties: de wens om zeer verschillende lichamen, al of niet beperkt, elkaar te laten ontmoeten en door aanraking te ontdekken. Anderzijds butoh, de Japanse dans die volledig gebouwd is op mentale beelden: wat wordt ervan, precies, in handen van degenen van wie we aannemen dat zij niet kunnen zien? Vision belooft een voorstelling te worden die zich resoluut naar het licht richt.