We hebben op haar gewacht, maar niet op dit soort grond! Sinds P=mg (2013), een eerste solo die negen internationale prijzen won, staat Jann Gallois, co-directeur van de Agora, bekend om dans die rigoureus, strak opgebouwd en vol energie is — een gegronde, soms spierige stijl. Haar nieuwe stuk, Imminentes, doet het tegenovergestelde. Het begint zacht: twee performers komen samen, draaien, raken elkaar met grote delicatesse, als een echo van de regel van Paul Valéry, "Het diepste in een menselijk wezen is de huid." Vanaf daar beweegt het stuk in continue golven, langzaam aan snelheid en intensiteit winnend rond het beeld van de cirkel — dezelfde cirkel die Matisse ooit schilderde.
Bij Patrick De Oliveira's originele compositie vullen zes dansers de ruimte zonder onderbreking, in een lange crescendo. Vloeiende gebaren, licht aangeraakte hoofden, spanningen die losslaan: de dans wordt intiem en kalm, een soort zachte zusterschap, zonder militant standpunt, bijna spiritueel. Voortbouwend op een Boeddhistische invloed, zoekt Jann Gallois een innerlijke harmonie opgebouwd op herhaling en fysieke inzet. De opbouw leidt naar een frontale finale, maar zonder rivaliteit, stellende een echte "kracht van zachtheid." Het vrouwen-ensemble stapt af van de gebruikelijke codes van verleidding: Imminentes toont een echte choreografische volwassenheid, vrij van naïviteit of makkelijk idealisme. Lang verwacht, Jann Gallois — en erg present.