Vi venta på henne, men ikkje på denne typen grunn! Sidan P=mg (2013), eit første soloutstykke som vann ni internasjonale prisar, har Jann Gallois, medregissør av Agora, blitt kjend for dans som er streng, tett bygd og full av energi — ein jordfesta, stundom muskuløs stil. Det nye stykket hennar, Imminentes, gjer det heilt motsette. Det byrjar mildt: to utøvarar møtest, snur seg, streifar kvarandre med stor finheit, som eit ekko av Paul Valéry si linje, "Det djupaste i eit menneske er huda." Frå der flyttar stykket seg i kontinuerlege bølgjer, sakte aukar tempo og intensitet rundt biletet av sirkelen — den same som Matisse målte ein gong.
Til Patrick De Oliveira si originale partitur, fyller seks dansarar rommet utan pause, i ein lang crescendo. Flytande rørsler, lett berørte hode, spenningar som losnar: dansen blir intim og roleg, ein slag mild søsterskapsånd, utan militant haldning, nesten åndleg. Med inspirasjon frå buddhistisk påverknad, søkjer Jann Gallois ei indre harmoni bygd på repetisjon og fysisk innsats. Opptrapinga føringar til ein frontalkollisjon av finale, men utan rivalitet, som hevdar ei ekte "kraft av godheit." Kastet berre av kvinnor stepper vekk frå dei vanlege kodane av forføring: Imminentes viser ei verkleg koreografisk modenheit, fri frå naivitet eller lett idealisme. Lenge venta, Jann Gallois — og veldig tilstade.