Wat als een enkele dans een hele menigte lichamen kon bevatten? Dat is het idee achter deze solo van Zoé Lakhnati, die figuren uit verre tijden samenbrengt met figuren uit de hedendaagse popcultuur. Als choreografe sinds het begin van de jaren 2020, na het dansen met Mette Ingvartsen, Mathilde Monnier en Némo Flouret, bouwt ze haar stukken op door allerlei soorten beelden op elkaar te stapelen en te laten botsen. Voor This is la mort (2024) putte ze uit Aby Warburg's Mnemosyne Atlas, een enorme verzameling ongerelateerde afbeeldingen waarvan verrassende combinaties nieuwe betekenis creëren.
Met humor en brutaliteit roept de voorstelling helden en glorieuze figuren op om ze vervolgens omver te werpen. "Ze houden ons even veel gevangen als ze ons inspireren," legt de choreografe uit. "Ik wilde ze voor onze ogen sterven." Eerst opgesloten in de opzichtige wapenrusting van een middeleeuwse ridder, beweegt de danseres zich vervolgens van kostuum naar kostuum, elk geladen met betekenis — een bodybuilder lichaam, pailletten — waarbij hun clichés binnenstebuiten worden gekeerd. Het resultaat is een explosieve, inventieve quick-change solo en een vrolijke reflectie op de ijdelheid van al het bestaan.