De politiek van het geheugen, de manier waarop een werk wordt waargenomen en doorgegeven, het verhaal van een overdracht die op het podium vlees wordt: al lange tijd plaatst Olga de Soto de vraag naar het archief in het hart van haar werk. Jarenlang heeft zij het spoor van Kurt Jooss's The Green Table gevolgd — een satirisch ballet dat een legende van het Duitse Tanztheater werd, in 1932 gecreëerd in het Théâtre des Champs-Élysées, terwijl het nazisme zich over Europa verspreidde. Geïnspireerd door een middeleeuwse dodendans, dit stuk in acht scènes voor zestien performers veroordeelt, via mime en expressieve dans, de absurditeit en wildheid van oorlog. Vaak aangeduid als het eerste politieke ballet, heeft het door de decennia heen gereisd en zijn pacifistische boodschap met zich meegedragen.
Alert op alles wat het werk in zich draagt dat kan worden herwekt, bouwt Olga de Soto een levende, ononderbroken dialoog met het werk op, stellende het lichaam, letterlijk, in het archief. Op een kaal podium, naast een scherm met video's en historische documenten, vertelt zij het verhaal van dit ballet — zijn oorsprong, ontvangst en nageslacht — en deelt met het publiek de draad van haar lange onderzoek. Voor onze ogen komt het archief tot leven: deze herziene Green Table haalt weer adem omdat zij in vraag stelt hoe beelden van geweld in onze maatschappijen blijven voortbestaan en brengt onze blinde vlekken in het licht, in een verontrustende lus van tijd.