Kva kjem den gnisten frå, den som plutseleg kastar kroppen ut i rørsle? Armin Hokmi har grave i denne gåten sidan Shiraz, og ho gjeng gjennom Bazm (Repertoire), stykket hans for ellevan dansarar. Der du kanskje venta deg ein handling av minne, vel han den motsette vegen: ingen gestar gravd opp frå fortida, ingen arkiv bringa tilbake til liv. Det som lokkar honom er augneblikket akkurat før — det indre dynet som allereie spør etter å danse, medan ingenting enno har teke form eller gjort seg til språk. Ut av denne starten impulsen, stundom halde inne, stundom overflowande og intensivt fysisk, oppstår eit slag triksrepertoire: han plukkjer opp danseformer lange halde ved kanten og tipper dei plutseleg over i «Bazm», fri til å gå kvar dei vil.
Ordet, på persisk, seier akkurat det: ein begivenheit som glid av kurs, driv bort frå det ho skulle vere. Framfor å frysa gesten, då, prøver Hokmi å setje ho i gang. Han dreg på rhythmar og former han utforska i nyleg forsking, og vevar friske passasjar mellom det som allereie er dansa og det som endå kan bli det. Resultatet: ein kropp som er både instrument og fullstendig fri, hennar energi stig frå hjartet og trykkjer tilbake, gesture for gesture, grensene for det som er mogleg.