De taal van dit stuk komt voort uit een explosieve mix: Afrikaanse en Amerikaanse straatdans, postmodernisme, maar ook vechtsporten, basketbal en voetbal, allemaal rustend op de technische achtergrond die elke performer meebrengt. Met Radioactive Practice keert de Amerikaanse choreografe Abby Zbikowski verwachtingen binnenstebuiten en brengt eerbetoon aan inspanning en aan het overlevingsinstinct. De vier zijden opstelling plaatst het publiek zo dicht mogelijk bij de zes dansers, die hun grenzen blijven verleggen, zowel fysiek als mentaal — een intense, verontrustende en vaak extatische ervaring die de tegenstrijdigheden van onze tijd onderzoekt. De sequenties vliegen voorbij in volle snelheid, elke beweging doordacht en uitgevoerd alsof het leven of dood op het spel staat.
De Senegalese kunstenaar Momar Ndiaye is de dramaturg van dit indrukwekkende werk. Het geluid van sneakers op de vloer, de korte ademstoten, de zuchten van uitputting, de aanmoedigingen die de dansers heen en weer toewerpen als in een training vormen allemaal een vreemd score, een ritme dat het oog eerder opvangt dan het oor. Zoveel energie besteed — en waarvoor, uiteindelijk? "We zijn hier voor jou," roept een stem van de andere kant van het podium. Is dat niet precies wat ieder van ons wil horen?